Aandacht voor I-539

Vier dagen geleden, op 18 april, zijn we onze I-539-missie gestart. Dat was vooral een kastje-muur-ervaring. Inmiddels hebben we besloten niet een weekendje in Belize op het strand te gaan liggen, maar een poging te wagen ‘Form I-539’ in te vullen ‘to extend our visit.’ Volgens de instructies bij het formulier duurt het invullen gemiddeld 1,53 uur…

“Eerst naar de Library hier in Casa Grande. Als het lukt om het formulier in te vullen, kunnen we het daar vast wel printen.” De bibliotheek Library is een prettig gebouw om te werken en de medewerkers zijn bijzonder behulpzaam. Na twee uur hebben we het hele formulier inderdaad doorgeakkerd en weten we welke info er nog bij moet. De volgende ronde is formulier printen, tekenen, scannen, bankafschriften downloaden en printen, paspoorten kopiëren, een handgeschreven verklaring opstellen waarom we langer dan een half jaar willen blijven, en alles nog een keer voor onszelf kopiëren. Ik vraag Brenda, een van de medewerksters, of ze vaker mensen met van die ingewikkelde formulieren langs krijgen. “Ja hoor, dat zijn we helemaal gewend. We helpen ook vaak bij het invullen.” Wat een service! Met veel dank verlaten we na drie uur de bibliotheek  van Casa Grande.

De eerste berg hebben we gehad...

Tijdens de lunch lezen we nogmaals de instructies voor de betaling van de fee. “We gaan gewoon naar een bank. Je weet nooit. Misschien lukt dat wel.” En omdat Wells Fargo tot op heden de enige bank is die geen drie dollar of meer rekent als je geld opneemt, rijden we naar het dichtstbijzijnde filiaal van deze bank.

Bij de ingang staan drie mannen in pak. Die wijzen je waar je moet zijn. Tot onze verbazing lijkt het eenvoudig om met een soort check aan toonder te werken. Kevin wijst op de rij voor de kassiers. “Sluit u daar aan, u wordt zo geholpen.” Als we aan de beurt zijn is Samantha vrij. Op haar badge staat dat ze ook Spaans spreekt. “Een check voor USCIS? Dat kan. Wat is uw accountnummer?” “???” “Hebt u geen rekening?” “Nee, kunnen we niet gewoon cash betalen?” “Helaas meneer, dat kan niet.” Dus we moeten eerst met Kevin aan de slag. Waar we wonen en waar hij over een week de definitieve pas naar toe kan sturen die twee vragen leveren nog de grootste problemen op. Maar het adres van het Escapeepark waar we staan voldoet ook, als we tenminste een plaatsnummer toe kunnen voegen, en aangezien we over een week of twee toch bij Steve en Marie in Flagstaff langs willen, kan de definitieve pas prima naar hun adres. “Niet vergeten hen even te mailen!”

Een half uurtje later is Clemens klant van Wells Fargo. Zo!

De jongste klant van Wells Fargo 

Nog een klein half uur later hebben we ook een check en geeft Samantha ons ook nog een mooie gele envelop. Alleen doet ABNAMRO even niet mee. En onze gezamenlijke creditcard, én die van mij weigert dienst. Dat is raar want ik heb er gister bij Banner Emergency Care nog gewoon mee betaald!

Gelukkig doet Clemens’ INGpas het wel. Met veel dank verlaten we na een uur het filiaal van Wells Fairgo.

“Nu nog naar een postkantoor om dit allemaal aangetekend te verzenden.” Maar dat blijkt weer vijf mijl verderop te zijn. “Weet je, laten we dat morgen doen. Kunnen we ook nog even op ons gemak alles een laatste keer checken.” We zijn het roerend met elkaar eens, rijden de acht mijl terug naar ons Escapeepark en trekken een witte wijn open. Hebben we verdiend…

25% Discount on Emergency Care and up to 75% on Medications

Deel 1

Hoopte met ‘Debrox Earwax Removal Kit’ de toenemende doofheid in m’n rechteroor te kunnen bestrijden, maar het wordt juist erger. Hoor vandaag niks meer, dus tijd om een arts te raadplegen, want ‘plotselinge doofheid’ zit in de familie. Maar als je er snel bij bent, valt er mogelijk nog wat aan te doen… Nancy, van de Escapeecampground in Casa Grande boven Tuscon, adviseert een bezoek aan Banner Emergency Care. “Is echt vlakbij, twaalf mijl. We hebben er prima ervaringen mee.”

Hoe verloopt een bezoek aan een Emergency Care? Eerst vul je een formulier in met alle personalia, naam en telefoonnummer van je ziektekostenverzekering en de aanleiding voor je bezoek. Dat is bekende kost, behalve dat je rechts bovenaan ook invult hoe laat je begint met de incheck, en onderaan naast je handtekening de tijd noteert waarop je klaar bent. Interessant: het invullen van het formulier kost me vier minuten. “Neemt u daar plaats.” Heidi, de receptioniste die mij helpt, wijst naar de wachtkamerfauteuils. “We roepen u als u aan de beurt bent.”

Het staat er echt: ARMBAND

We wachten. Dat hoort ook hier bij de zorg. Ik lees Gilead van Marilynne Robinson en Clemens pakt z’n iPad. Als ik aan de beurt ben meet een verpleegkundige, ben haar naam kwijt, m’n bloeddruk en stelt de bekende vragen. Ook de ontmoeting met Patricia, de dienstdoende ‘familydoctor’, is net als in NL. Patricia constateert een verstopt rechteroor en zegt dat het gebruik van ‘earwax removal’ het oorsmeer doet uitzetten. Logisch dat je dan inderdaad helemaal niks meer hoort. Maar: even wachten op een assistente, warm water spuiten en klaar.

Druppelen met ‘removal’ heeft weliswaar voor paniek gezorgd, maar ook goed gewerkt. De rekening vermeldt dat dokter en assistente alles bij elkaar maar vijftien minuten en vijftien seconden bezig zijn geweest. “Sometimes it takes a hour!”

“I can give you a 25% discount.” Da’s prettig. Heidi print een formulier en ik teken een ‘Agreement For Prompt Pay Discount’. In plaats van $ 225.00 betaal ik nu $ 165.75 voor een kwartiertje op de Spoedeisende Hulp. “Volgens mij is dat goedkoper dan bij ons.” meent mijn lief.

Deel 2

Medio december vorig jaar zijn we allebei met een voorraad medicijnen in Baltimore geland. Langzamerhand is een deel van mijn voorraad op, dus ik vraag dokter Patricia als we klaar zijn met het oor of ze een paar recepten kan uitschrijven. Natuurlijk, geen probleem! Met twee recepten en vijf pagina’s ‘patient information’ met ‘discharge instructions’ onder m’n arm nemen we afscheid: “Nice to have you here and happy trails!”

Bij de balie staat een display met kaartjes voor een fikse discount op medicijnen, onder andere bij Walmart. Kan oplopen tot 75%, dus interessant! “Geldt dat ook voor mij, als non-resident?” vraag ik Heidi. “Ja hoor! Zeker weten.” Ik pak een kaartje en we rijden richting supermarktapotheek.

De apothekersassistente bij Walmart bekijkt de recepten en fronst d’r voorhoofd terwijl ze haar scherm raadpleegt. Ze maakt een printje en laat me het resultaat zien: $ 353.47 voor een scalplotion en $ 221.53 voor een anti-allergie neusspray. Of ik verzekerd ben voor deze medicijnen? Ja, maar zo’n hoge rekening ga ik natuurlijk niet indienen. “Hoe kan dat? In Nederland kosten ze maar een paar dollar.” “We verkopen deze medicijnen bijna nooit. Daarom zijn ze zo duur.” “May be you have an affordable alternative?”  “Let me ask the pharmacist.” Even later is de apotheker beschikbaar. Ik laat haar het printje zien. Ook zij snapt dat ik dit niet ga betalen zelfs al zou ik nog wat terugkrijgen van m’n verzekeraar. En ja, ze heeft wel goeie ‘over the counter’ alternatieven in de drogisterij-afdeling van de supermarkt. “Loopt u er vast heen? Ik ben over twee minuten bij u.” Even later, na een gezellige babbel over onze reis, ben ik voor $ 21.35, inclusief taks, voorzien van nieuwe neusspray en lotion. De 75% discountcard on medication zit ongebruikt in m’n tas.

Even kijken naar m'n favoriete vrolijke kuifvogeltje
en alle leed is geleden. 

Na deze medische exercities gaan we op zoek naar een slotendokter. Het onderste slot van de linker garagedeur kwam spontaan uit z’n huls. Ook heel onhandig…

Biosphere 2, even boven Tuscon

Biosphere 2 is een campus van de Arizona’s Science Universiteit waar ze op grote schaal wetenschappelijk onderzoek doen in verschillende ecosystemen: Tropisch Regenwoud,  Savanne, Woestijn, Moeras en Oceaan.

Genieten in het tropisch regenwoud

Onder leiding van een gids bezoek je niet alleen de enorme, hermetisch van de buitenwereld afgesloten kassen, maar mag je net als de medewerkers ook de catacomben in waar de weermachines aan het werk zijn.

Met de eerste machine heb je dan al kennis gemaakt: in ‘Oceaan’ klinkt het alsof je regelmatig een dinosaurus hoort brullen. Dat is de machine die voor golfslag, eb en vloed zorgt. 

Oceaan met zicht op de golfslagmachine

Beneden worstelen we ons door windtunnels en kijken we vol bewondering naar de werking van de ‘longen’ van Biosphere 2. Die registreren en bewaken het zuurstofgehalte in de lucht.

Deel van de weermachine

Anno nu draait alles om experimenten met ‘Water & Life’ op basis van zeer geavanceerde technologie en gericht op het behoud van onze natuurlijke biosfeer. Zijn de ecosystemen in staat om lucht, water en voedingsstoffen te recyclen en hoe werkt dat dan precies? De honderden instrumenten die overal hangen registeren de kleinste veranderingen.

Woestijn

Ooit, in de negentiger jaren van de vorige eeuw, is Biosphere 2 opgezet om een technologie te ontwikkelen waarmee ‘we’ de ruimte zouden kunnen koloniseren. Vier mannen en vier vrouwen hebben hier twee jaar lang gewoond en gewerkt. Ze leefden van zelf verbouwde groenten en peulvruchten, aten af en toe vis die ze zelf kweekten en ik dacht dat er ook kippen werden gehouden. Helaas is de groep heel groot en onze gids slecht te verstaan, dus dat van die kippen weet ik niet zeker. Op de film over dit ‘ruimte-team’ hoor je wel over hun vegetarisch menu, met een keer per week vlees. 

Elk teamlid verzorgde achtereenvolgens het diner, het ontbijt en de lunch. Het ziet er allemaal heel smakelijk en ook heel gezellig uit. We bekijken de film gezeten aan ‘hun’ eettafel met achter ons ‘hun’, hele fraaie, open keuken.

Op weg terug naar het Visitor Center lopen we langs een paar zonnepanelen. Dat is in de buurt van het Energie Centrum waar elektriciteit wordt gegenereerd en waar de temperatuur in Biosphere 2 wordt geregeld. Dat hoort niet bij de rondleiding, ‘for savety reasons’. Zouden ze soms kernenergie gebruiken? Vergeten te vragen. 

Even je hand boven het paneel houden

Op de heuvels achter het Energie Centrum liggen heel veel zonnepanelen, maar waar we nu staan is er een kleine opstelling speciaal voor het publiek. Een vader en een zoon houden steeds hun handen boven de panelen om ze dan weer weg te trekken. Wat blijkt: “Luister naar de motor onder de panelen! Als je je handen er boven houdt, gaat de motor langzamer lopen!” Wij ook natuurlijk en ja, met hetzelfde effect. Goed dat ze ook Solar Research doen. Daar valt nog veel te winnen volgens mij.

“Het is wel grappig dat er blijkbaar ruimteonderzoek voor nodig was om onderzoek naar onze biosfeer op de agenda te krijgen.” 

Ik ben het compleet met Clemens eens, maar probeer nu toch eerst die vijf minuten in Tropische Regenwoud weer opnieuw te voelen. Een vochtigheidsgraad van 95 in plaats van de 9 waar we nu dagelijks mee dealen. Dát was even lekker!

Desert Museum

Die droogte, dat stof overal en ’s avonds te suf van de hitte om nog lekker te schrijven….Persoonlijk begin ik het woestijnklimaat een beetje zat te worden.
De drogisterij-afdelingen van supermarkten varen er natuurlijk wel bij. Je vindt alleen twee types bodylotion, beide in mammoetformaat: voor de droge of voor de zéér droge huid. Ik ben nu echt een heavy user van de laatste variant. Ook van oog- en neusdruppels trouwens. En waar je het verder aan merkt? Laat je boterham even twee minuten liggen en hij voelt en smaakt gelijk licht geroosterd. Ergo, het is tijd om daar iets tegenover te stellen. Een paar positieve kanten te ontdekken. En waar kun je dat beter doen dan in het Arizona – Sonora Desert Museum?!

De eerste saguaro's langs het pad naar de entree van het Desert Museum

Het Desert Museum heet een topper en dat ís het ook. In het Earth Sciences Center drukken ze je weer even met je neus op het feit dat deze aardbol al 3,8 miljard jaar bestaat, dat al het vaste land 300 miljoen jaar geleden volledig bedekt was met moeras en tropisch regenwoud (“Heerlijk, hoge vochtigheidsgraad!”), dat pas 100 miljoen jaar geleden Noord- en Zuid Amerika zijn ‘weggedreven’ van Europa en Afrika. Al mijn favoriete varens bestaan dus al 300 miljoen jaar.

Allemaal in bloei...

De volgende afdeling zoomt in op alle schitterende mineralen die hier in Arizona te vinden zijn. Zeker honderdvijftig verschillende soorten in de meest fantastische kleuren. En dan stap je de echte woestijn in met waanzinnig veel bloeiende cactussen in de meest gekke vormen, tig soorten agave’s en yucca’s, jojoba, noem maar op. Je ziet al wandelend het complete overzicht van bomen, struiken en planten die je in de woestijn tegen kunt komen en die we voor een deel ook herkennen. Maar nu weten we bovendien waar ze voor dienen. Ook veel aandacht voor vlinders en motten, voor bijen, prairie- honden, wolven, bighorns, vleermuizen, uilen, ratelslangen en vogels.

Ook indrukwekkend

Half één is er iets bijzonders in het ‘Warden Oasis Theater’ volgens een van de ‘docents’ die we tegenkomen. “You’ll see!” Wel, we houden van verrassingen en wie weet is het de moeite waard. Ruim op tijd ploffen we neer op twee stoelen die een uitstekend zicht bieden op het grote filmscherm. We zien op een gegeven moment twee rangers in de weer op het podium, maar het dringt niet tot ons door dat zij de hoofdpersonen van de show zijn. Totdat ze van start gaan natuurlijk…

“Hi, I’m Stephanie and I’ll present you a gilamonster.” Ze doet een houten kistje open en zet het monster op tafel. Het beweegt als een kleine alligator, veertig centimeter ongeveer, maar heeft een totaal andere huid: lijkt op zwarte netkousen over veel te roze benen. Wonderlijke kleurencombi. Het gilamonster hapt graag toe als het zich bedreigd voelt en blijft ook op je huid kauwen. Het laat alleen los als je het onder water houdt of heel lang stil blijft zitten, maar dan krijg je wel heel veel gif binnen en dat voortdurende kauwen is bijzonder pijnlijk. Opletten dus als je op handen en voeten over rotsige woestijn moet klimmen.

Stephanie’s collega Russ weet alles van ratelslangen. In Arizona zijn er achttien verschillende soorten. De meeste zijn klein, niet meer dan en meter. En dat ratelen? Het ‘mechaniek’ zit in het puntje van hun staart. Ze kunnen dat puntje nog veel sneller bewegen dan kolibries hun vleugeltjes. “They rattle to show you they feel scared.” Als je dat respecteert en hen de gelegenheid geeft om verder te gaan, gebeurt er verder niks. Maar soms hebben ze geen tijd om je te waarschuwen Mocht je toch gebeten worden dan moet je zo snel mogelijk een arts opzoeken voor een antiserum. Maar dat is ongelooflijk duur (ben het bedrag even kwijt), dus preventie is beter. Hoe je dat doet? Uitkijken waar je loopt om te beginnen. Russ schetst nog het profiel van de meest gebeten types: “Male, young, alcohol and tatoes.” Oké, een tikkie stereotype, maar onlangs is er nog een jonge man gebeten die probeerde een selfie te maken met een ratelslang…

Kussende saguaro's

Na het optreden van Stephanie en Russ lopen we met andere gasten naar voren om de beide beesten van dichtbij te zien. Terug in de woestijn gaan we nog even naar de ‘Walk-In-Avairy en kijken vanaf een bankje onder de bomen zo maar een klein uurtje naar de vogels die daar huizen.

Gamble's Quails op de afslag van Desert Golf in Deming

Ik hoop ook Gambel’s Quails in het echt te zien, een stevige loopvogel met een pluimkuif. Die ken ik van de golfbaan in Deming vorige week woensdag. Daar siert hun silhouet de afslagen.

Die grappige Gambel’s Quails laten zich vandaag helaas niet zien…